PENCERENİN ARKASINDAKİ GÖRÜNMEYEN DOSTLAR
Bazen yalnızlarla dertleşiyorum, bazen onlarla tartışıyorum. Sonra dönüp kendime, “Ben de yalnızım,” diyorum. Ama benim yalnızlığım biraz farklı. Çünkü internetin öteki ucunda, isimlerini, yüzlerini, yaşadıkları yerleri ve hayat hikâyelerini bilmediğim anonim dostlarım var. Onlarla belki hiç doğrudan konuşmadım. Birbirimize mesaj atmadık, telefon açmadık, aynı masaya oturup bir kahve içmedik. Hatta belki birbirimizin gerçek hayattaki varlığından bile haberdar değiliz. Ama yine de bir şekilde birbirimizi hissediyoruz. Bazen bir yazının içinde kızıyoruz birbirimize. Bazen bir cümlenin ucundan birlikte gülüyoruz. Bazen hiç tanımadığımız bir insanın düşüncesine itiraz ediyor, bazen de onun söylediklerinde kendimizden bir parça buluyoruz. Kimi zaman bir fikir veriyorlar. Kimi zaman bir tavsiyede bulunuyorlar. Kimi zaman da hiç farkında olmadan, insanın kendi kendine sorduğu bir soruya cevap oluyorlar. Belki bunların hiçbirine gerçek anlamda “iletişim” denilemez. Çünkü ortada karşılıklı...